Φυσικό είναι όταν βλέπει κανείς για πρώτη (και δεύτερη και τρίτη και τέταρτη φορά) ένα από τα νεότερα MacBook Pro με Touch Bar να στέκεται στη μακρόστενη οθόνη αφής και ό,τι αυτή προβάλει. Με τα MacBook Pro, κι αυτά όχι σε όλες τις σειρές, να έχουν την αποκλειστικότητα στο Touch Bar, η προσαρμογή των εφαρμογών στη νέα πραγματικότητα είναι λογικό να μη γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Προχωρά όμως κατά κύματα μέχρι να γίνει κανόνας η υποστήριξη της μπάρας αυτής.
Υπάρχει όμως ένα μέρος της που την κάνει σημαντική ακόμη και αν κάποιος αποφασίσει ότι προτιμά να έχει μόνο τα πλήκτρα F στην οθόνη αφής. Στο δεξί άκρο της μπάρας υπάρχει ο αισθητήρας Touch ID που προσφέρει κάτι για το οποίο δεν υπάρχει ανάλογα εύχρηστο υποκατάστατο, όπως και αν είχε συνηθίσει ο καθένας κατά το παρελθόν: ασφάλεια και απόλυτη ευκολία σε απόσταση αναπνοής.
Προηγουμένως, μόνο με κωδικό μπορούσαμε να κλειδώνουμε ένα σύστημα. Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν θέλει να μπαίνει σε αυτήν τη διαδικασία, αλλά δεν γίνεται κι αλλιώς, πρόκειται για αναγκαίο κακό, ειδικά σε μια πραγματικότητα όπου τα δεδομένα μας αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη αξία. Σε επαγγελματικό χώρο μάλιστα, σε διαφόρους κλάδους, η ασφάλεια είναι απαραίτητη προϋπόθεση σε κάθε σύστημα.
Υπήρχε ένας άλλος τρόπος πάντως: να χρησιμοποιούμε το iPhone ή το Apple Watch για να ξεκλειδώσουμε το σύστημά μας. Η Apple φρόντισε από πέρυσι ώστε να είναι δυνατό κάτι τέτοιο, και με ασφάλεια. Εφόσον φτάναμε αρκετά κοντά με τη μια ή την άλλη συσκευή, ο Mac μας τη χρησιμοποιούσε για ταυτοποίηση και ξεκλειδωνόταν το σύστημά μας. Βέβαια, σε περίπτωση κλοπής των συσκευών μας ως “πακέτο”, θα μπορούσαμε να πάθουμε ζημιά με αυτό το σύστημα.
Σε αντίθεση με iPhone και iPad, ο αισθητήρας Touch ID δεν ξεχωρίζει πάνω στο Touch Bar.
Το περιθώριο αυτό απλά εξανεμίζεται με την παρουσία του συστήματος Touch ID σε Touch Bar, αφού κάθε ξεκλείδωμα απαιτεί το δακτυλικό μας αποτύπωμα, που είναι πολύ πιο εύκολο να παράσχουμε σε σχέση με κάποιον πολύπλοκο κωδικό. Επιπλέον, αυτός είναι κι ένας λόγος να χρησιμοποιήσουμε πλέον πολύπλοκο κωδικό για τις λίγες φορές που χρειάζεται (όπως το πρώτο ξεκλείδωμα της ημέρας) για ακόμη καλύτερη ασφάλεια.
Η οποία ασφάλεια επεκτείνεται σιγά σιγά και σε άλλες εφαρμογές όπου υπάρχει πιθανότητα να περιλαμβάνουν στοιχεία που δεν προορίζονται για τα μάτια του καθενός. Μπορούμε να χρησιμοποιούμε Touch ID για το ξεκλείδωμα σημειώσεων στην αντίστοιχη εφαρμογή της Apple, ενώ, ύστερα από πρόσφατη αναβάθμιση των Pages, Numbers και Keynote, μπορούμε να ασφαλίσουμε και τα έγγραφά μας με το ίδιο σύστημα. Εφαρμογές όπως το 1Password δεν μας αναγκάζουν πλέον να χρησιμοποιούμε κάθε φορά το master password για να ξεκλειδώσουμε τη βάση δεδομένων του με τις πολύτιμες καταχωρίσεις, αφού υποστηρίζει και τη χρήση Touch ID.
Όπως και στις φορητές συσκευές, το σύστημα μπορεί να “μάθει” πολλαπλά αποτυπώματα.
Άλλωστε, πάντα υπάρχουν χρήστες που κάνουν τα πάντα με το mouse/trackpad και αποφεύγουν τη σειρά πλήκτρων που αντικαθιστά το Touch Bar. Ακόμη κι εκείνοι όμως, θα δυσκολευθούν να αγνοήσουν το Touch ID, από τη στιγμή που προσφέρει ανώτερη ασφάλεια και τους ξαλαφρώνει από την κάθε τόσο εισαγωγή κωδικών.
Ποιος ο λόγος λοιπόν να πρωταγωνιστεί μόνο η οθόνη αφής στο Touch Bar;